Typ produktu
LEK BEZ RECEPTY
Kod EAN
5909991426927
O produkcie
Lek o działaniu immunostymulującym i przeciwwirusowym.
Pranobeks inozyny jest syntetyczną pochodną puryny. Wykazuje działanie immunostymulujące i przeciwwirusowe, które wynika z wyraźnego pobudzenia odpowiedzi odpornościowej gospodarza in vivo pod wpływem działania leku.
Działanie immunomodulacyjne związane jest z
e wzrostem odporności humoralnej a także komórkowej, co prowadzi do niszczenia i usuwania wirusów.
Normalizuje niedostateczne lub wadliwe mechanizmy odporności komórkowej poprzez wywołanie odpowiedzi typu Th1, co prowadzi do dojrzewania i różnicowania limfocytów T oraz nasilenia indukowanych reakcji limfoproliferacyjnych w komórkach aktywowanych mitogenem lub antygenem.
Reguluje mechanizmy cytotoksyczności limfocytów T oraz komórek NK, funkcjonowanie limfocytów supresorowych T8 oraz pomocniczych T4, a także zwiększa poziom IgG oraz powierzchniowych markerów dopełniacza.
W badaniach in vitro pranobeks inozyny nasila wytwarzanie cytokiny IL-1 oraz IL-2, jednocześnie zwiększając ekspresję receptora IL-2 in vitro. W badaniach in vivo znamiennie zwiększa się endogenne wydzielanie IFN-γ, a zmniejsza wytwarzanie IL-4.
Pranobeks inozyny nasila chemotaksję i fagocytozę neutrofili, monocytów i makrofagów.Wzmaga pobudzenie obniżonej syntezy mRNA białek limfocytów oraz sprawność procesu translacji z jednoczesnym hamowaniem syntezy wirusowego RNA w następujących mechanizmach (których udział wymaga dalszych badań): włączanie związanego z inozyną kwasu orotowego do polirybosomów; hamowanie dołączania łańcucha poliadenylowego do wirusowego RNA przekaźnikowego; reorganizacja limfocytarnych cząsteczek wewnątrzbłonowych (IMP), prowadząca do niemal 3-krotnego zwiększenia ich gęstości.
Pranobeks inozyny hamuje fosfodiestrazę cGMP in vitro jedynie w dużych stężeniach; działanie to nie występuje przy poziomach leku zapewniających działanie immunofarmakologiczne in vivo.
W badaniach in vitro pranobeks inozyny wykazuje działanie hamujące replikację wirusa opryszczki typu I (HSV-1). Cynk należy do pierwiastków śladowych, biorących udział m. in. w syntezie białek i przemianie węglowodanów. Wykazuje aktywność przeciwwirusową, warunkuje prawidłowe funkcjonowanie układu immunologicznego.
Niedobór cynku hamuje zarówno odporność wrodzoną (powoduje zmniejszenie aktywności komórek NK, ograniczenie fagocytozy z udziałem makrofagów i neutrofili, upośledzenie pewnych funkcji komórek, np. chemotaksji, zabijania wewnątrzkomórkowego, produkcję cytokin przez makrofagi czy nagłego uwalniania reaktywnych form tlenu) jak i swoistą. Jony cynku mogą także modulować uwalnianie interleukin: IL-1, IL-6, TNF-α oraz aktywność monocytów.
Po podaniu doustnym pranobeks inozyny wchłania się natychmiast oraz całkowicie (≥90%) z przewodu pokarmowego i pojawia się we krwi.
Po podaniu doustnym 1 g pranobeksu inozyny stwierdzano następujące stężenia DIP (N,N-dimetylamino-2-propanol) oraz PacBA (kwas p-acetamidobenzoesowy) w osoczu: odpowiednio 3,7 µg/ml (2 h) oraz 9,4 µg/ml (1 h).
Maksymalne zwiększenie stężenia kwasu moczowego, będącego wskaźnikiem przemian inozyny zawartej w leku, nie miało przebiegu liniowego i wahało się w zakresie ±10% między 1 a 3 h. T0,5 w fazie eliminacji wynosi 3,5 h dla DIP oraz 50 min dla PAcBA. Głównym metabolitem DIP jest N-tlenek, a PAcBA: o-acyloglukuronid.
Ze względu na to, że składowa inozynowa jest metabolizowana w procesie degradacji puryn do kwasu moczowego, badania z zastosowaniem substancji znakowanej radioaktywnie nie są odpowiednie u ludzi.
Wydalanie zachodzi z moczem. Wchłanianie cynku odbywa się w jelicie cienkim za pośrednictwem białek transportowych, bez nasycenia w normalnych warunkach fizjologicznych.
Homeostaza cynku jest regulowana za pośrednictwem układu pokarmowego.
Przy niskim spożyciu cynku wzrasta wchłanianie jelitowe, co prowadzi do zmniejszenia jego ubytków w jelicie. Wchłanianie cynku z pożywienia wynosi 15-60%.
Najwyższe stężenia występują we włosach, oczach, męskich organach płciowych i kościach. Niższe stężenia są obecne w wątrobie, nerkach i mięśniach. We krwi 80% cynku znajduje się w erytrocytach.
Cynk w osoczu słabo wiąże się z albuminą. Ok. 7% wiąże się z aminokwasami, a pozostała część tworzy ścisłe wiązania z makroglobuliną α2 i innymi białkami.
Cynk występuje w organizmie w postaci dwuwartościowych kationów i nie ulega metabolizmowi. Większość wchłoniętego cynku jest wydalana z żółcią a następnie z kałem.
Nie stwierdzono specjalnego magazynu cynku w organizmie.
Dawkowanie
Doustnie.
Zalecana dawka pranobeksu inozyny to 50 mg/kg mc./dobę.
Dawka dobowa powinna być podzielona na równe dawki pojedyncze podawane kilka razy na dobę.
W przypadku wystąpienia infekcji ważne jest rozpoczęcie leczenia tuż po pojawieniu się pierwszych objawów.
Czas trwania leczenia wynosi zwykle 5-14 dni. Po ustąpieniu objawów podawanie leku należy kontynuować jeszcze przez 1-2 dni.
Dorośli, w tym osoby w podeszłym wieku (powyżej 65 lat): zalecana dawka to zwykle 2 tabl. 3 razy na dobę. Nie należy stosować więcej niż 8 tabl. na dobę.
Dawka maksymalna wynosi 4 g pranobeksu inozyny na dobę.
Dzieci w wieku powyżej 1 rż.: zalecana dawka to 50 mg/kg mc./dobę, podawana w kilku dawkach podzielonych.Dla dzieci, które nie są w stanie połknąć tabletek, zaleca się podawanie leku w postaci syropu.
Wskazania
- wspomagająco u osób o obniżonej odporności, w przypadku nawracających infekcji górnych dróg oddechowych.
- w leczeniu opryszczki warg i skóry twarzy wywołanej przez wirus opryszczki pospolitej (Herpes simplex).
- lek stosuje się w stanach zwiększonego zapotrzebowania na cynk, występującego w wyżej wymienionych wskazaniach. Ta
- tabletki są wskazane do stosowania u dorosłych i dzieci powyżej 1 roku.
Przeciwwskazania
- nadwrażliwość na substancje czynne lub na którąkolwiek substancję pomocniczą.
- występujący aktualnie napad dny moczanowej lub zwiększone stężenie kwasu moczowego we krwi.
Skład
1 tabl. zawiera: 500 mg pranobeksu inozyny oraz 3,125 mg jonów cynku w postaci glukonianu cynku. Tabl. zawierają skrobię pszeniczną.Ostrzeżenia i środki ostrożności
Pranobeks inozyny może wywoływać przemijające zwiększenie stężenia kwasu moczowego w surowicy i w moczu, pozostające jednak zwykle w zakresie wartości prawidłowych (0,18-0,42 mmol/l), zwłaszcza u mężczyzn oraz u osób w podeszłym wieku u obu płci.
Zwiększenie stężenia kwasu moczowego wynika z zachodzących w organizmie przemian katabolicznych inozynowego składnika produktu do kwasu moczowego. Nie jest on natomiast skutkiem polekowych zmian podstawowej czynności enzymu lub klirensu nerkowego.
Z tego względu lek należy stosować z ostrożnością u pacjentów ze stwierdzoną w wywiadzie dną moczanową, hiperurykemią, kamicą moczową oraz u pacjentów z zaburzeniami czynności nerek. W trakcie leczenia tych pacjentów należy ściśle kontrolować stężenie kwasu moczowego.
Podczas leczenia długotrwałego, trwającego co najmniej 3 mies., u każdego pacjenta należy regularnie kontrolować stężenie kwasu moczowego w surowicy i w moczu, czynność wątroby, morfologię krwi oraz parametry czynności nerek.
Podczas przyjmowania leku zaleca się ostrożność w przypadku przyjmowania innych leków i (lub) suplementów diety zawierających w swym składzie cynk. Lek zawiera bardzo małe ilości glutenu (pochodzącego ze skrobi pszenicznej) i określa się jako "bezglutenowy".
W związku z tym jest bardzo mało prawdopodobne, aby spowodowało to jakiekolwiek problemy u pacjentów z chorobą trzewną (celiakią). 1 tabl. zawiera nie więcej niż 2,52 µg glutenu. Leku nie powinni stosować pacjenci z alergią na pszenicę (inną niż choroba trzewna). Lek zawiera mniej niż 1 mmol (23 mg) sodu w 1 tabl., to znaczy lek uznaje się za "wolny od sodu".
Ciąża i karmienie piersią
Nie należy stosować w ciąży i okresie karmienia piersią (ze względu na brak badań) chyba, że korzyści przewyższają potencjalne ryzyko.Stosowanie innych leków
Pranobeks inozyny.
Lek należy stosować z zachowaniem ostrożności u pacjentów leczonych jednocześnie: inhibitorami oksydazy ksantynowej (np. allopurynol); lekami zwiększającymi wydalanie kwasu moczowego z moczem, włącznie z diuretykami, w tym diuretykami tiazydowymi (np. hydrochlorotiazyd, chlortalidon, indapamid) i diuretykami pętlowymi (furosemid, torasemid, kwas etakrynowy).
Leku nie należy przyjmować w trakcie (a jedynie po zakończeniu) terapii lekami immunosupresyjnymi, gdyż jednoczesne stosowanie leków immunosupresyjnych może na drodze farmakokinetycznej zmieniać jego działanie terapeutyczne.
Jednoczesne stosowanie leku z azydotymidyną (AZT) zwiększa tworzenie nukleotydów przez AZT (wzmocnione działanie AZT), poprzez złożone mechanizmy, m.in. zwiększenie biodostępności AZT w osoczu oraz zwiększenie wewnątrzkomórkowej fosforylacji w monocytach krwi.
Cynk.
Wchłanianie cynku może pogorszyć się przy jednoczesnym przyjmowaniu soli żelaza, wapnia, i substancji chelatujących (np. D-penicylamina). Duże dawki cynku mogą zmniejszać przyswajanie żelaza. Cynk zmniejsza przyswajanie tetracyklin, ofloksacyny i innych chinolonów (np. norfloksacyny, cyprofloksacyny). Z tego powodu należy zachować co najmniej 3-h odstęp między przyjęciem preparatu, a wyżej wymienionych leków.
Nie należy stosować jednocześnie związków cynku i kwasu acetylosalicylowego, ibuprofenu, indometacyny, diuretyków tiazydowych, kortykosteroidów.
Duże ilości cynku hamują wchłanianie miedzi. Produkty mleczne zmniejszają wchłanianie soli cynku.
Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn
Jest mało prawdopodobne, aby lek miał wpływ na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn. Mogą jednak wystąpić działania niepożądane osłabiające sprawność psychofizyczną, np.: ból głowy, zawroty głowy lub uczucie senności.
Działania niepożądane
Pranobeks inozyny.
Jedynym stale występującym działaniem niepożądanym zależnym od leku jest zwiększone stężenie kwasu moczowego w surowicy i moczu, które powraca do normy w ciągu kilku dni po zakończeniu przyjmowania pranobeksu inozyny.
Działania niepożądane obserwowane podczas podawania leku ≥3 mies.
- często: nudności z wymiotami lub bez, ból w nadbrzuszu, podwyższenie aktywności aminotransferaz, fosfatazy zasadowej lub azotu mocznikowego we krwi (BUN), swędzenie, wysypka, ból i zawroty głowy, zmęczenie, złe samopoczucie, ból stawów
- niezbyt często: biegunka, zaparcia, nerwowość, senność, bezsenność, wielomocz.
- bardzo rzadko: na początku leczenia bóle brzucha, nudności, niestrawność, biegunkę (częściej, gdy cynk jest przyjmowany na pusty żołądek, niż gdy jest przyjmowany przy posiłkach; po odstawieniu leku objawy szybko ustępują). Długotrwałe stosowanie cynku w dużych dawkach może prowadzić do niedoboru miedzi.
Adres producenta/dystrybutora
ul. Partyzancka 133/151 95-200 Pabianice
[email protected]