Calperos 500, kapsułki twarde ze składnikami wzmacniającymi kości, 200 szt.

Dawkowanie

Doustnie. Calperos 500. Dorośli: 1-2 kaps. 2-3 razy dziennie. Dzieci powyżej 7 rż. i młodzież: 1 kaps. do 3 razy dziennie. Calperos 1000. Dorośli: 1 kaps. 1-3 razy dziennie. Nie zaleca się stosowania więcej niż 1200 mg Ca²⁺ na dobę, czyli nie więcej niż 6 kaps. twardych produktu leczniczego Calperos 500 lub 3 kaps. twarde produktu leczniczego Calperos 1000. Sposób podania. Zaleca się zażywanie leku podczas posiłku.

Wskazania

Stany zwiększonego zapotrzebowania na wapń (okres intensywnego wzrostu u dzieci i młodzieży, ciąża, laktacja). Niska podaż wapnia w pożywieniu. Zaburzenia wchłaniania zwrotnego wapnia w kanalikach nerkowych. Hipokalcemia z hiperfosfatemią u pacjentów z przewlekłą niewydolnością nerek i zapobieganie wzmożonej pobudliwości nerwowo-mięśniowej. Profilaktycznie - uzupełniająco w kompleksowym leczeniu osteoporozy. Stany po długotrwałym unieruchomieniu i okres rekonwalescencji (rehabilitacji ruchowej) po złamaniach kości. Wspomagająco w leczeniu przeziębień i chorób alergicznych.

Przeciwwskazania

Nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu. Hiperkalcemia spowodowana nadczynnością przytarczyc, nadczynnością tarczycy, hiperwitaminozą D, nowotworami odwapniającymi bez przerzutów do kości, nowotworami dającymi przerzuty do kości, ciężkimi zaburzeniami czynności nerek, sarkoidozą. Ciężka hiperkalciuria. Kamica nerkowa. Leczenie glikozydami naparstnicy.

Skład

Calperos 500: 1 kaps. twarda zawiera 200 mg jonów wapnia w postaci 500 mg wapnia węglanu. Calperos 1000: 1 kaps. twarda zawiera 400 mg jonów wapnia w postaci 1000 mg wapnia węglanu.

Ostrzeżenia i środki ostrożności

W przypadku przewlekłej niewydolności nerek konieczna jest kontrola kalcemii i fosfatemii podczas stosowania leku. U pacjentów z chorobami serca należy pamiętać, że stosowanie glikozydów naparstnicy jest przeciwwskazaniem do podawania węglanu wapnia. Podczas leczenia wysokimi dawkami a zwłaszcza przy równoczesnym przyjmowaniu witaminy D, tiazydowych leków moczopędnych i (lub) leków albo produktów spożywczych zawierających wapń (tj. mleko), istnieje ryzyko wystąpienia hiperkalcemii z późniejszym zaburzeniem czynności nerek lub zespołem mleczno-alkalicznym. Ryzyko to dotyczy też kobiet w ciąży przyjmujących duże dawki wapnia i pacjentów z zaburzoną czynnością nerek. U tych pacjentów należy kontrolować stężenie wapnia w surowicy oraz monitorować czynność nerek.

Ciąża i karmienie piersią

W okresie ciąży i laktacji wzrasta zapotrzebowanie na wapń. Przy stosowaniu dawek leczniczych nie wykazano ryzyka zagrożenia dla płodu i noworodka.

Stosowanie innych leków

Wapń zmniejsza wchłanianie tetracyklin i związków fluoru z przewodu pokarmowego (leki te należy przyjmować w odstępach około 2 h); może powodować zmniejszenie wchłaniania chinolonów, niektórych cefalosporyn oraz preparatów żelaza. Nasila działanie digoksyny i innych glikozydów nasercowych i może zwiększać ich toksyczność. Osłabia działanie werapamilu i innych leków blokujących kanał wapniowy. Podczas jednoczesnego stosowania witaminy D lub jej pochodnych w dawkach >400 j.m./dobę zwiększa się znacząco absorpcja wapnia z przewodu pokarmowego i może wystąpić hiperkalcemia. Podczas leczenia skojarzonego witaminą D i solami wapnia podawanymi doustnie należy monitorować stężenie wapnia. Szczawiany i fosforany podawane jednocześnie z wapniem przyczyniają się do zmniejszenia jego wchłaniania. Fosforany tworzą z wapniem trójzasadowy fosforan wapnia, który jest źle rozpuszczalny w wodzie i nie ulega wchłanianiu. Kortykosteroidy hamują wydzielanie kalcytoniny i syntezę 1,25 (OH)₂-D₃, co prowadzi do zmniejszania wchłaniania wapnia w jelitach i upośledzenia resorpcji zwrotnej wapnia w kanalikach nerkowych. Tak indukowana hipokalcemia powoduje wtórną nadczynność przytarczyc i nasiloną resorpcję osteoklastyczną pod wpływem parathormonu. Moczopędne leki tiazydowe zwiększają wchłanianie zwrotne wapnia w obrębie nefronów, zmniejszają tym samym ilość jonów wapnia wydzielonych do moczu ostatecznego stwarzając ryzyko wystąpienia hiperkalcemii. Leki moczopędne osmotyczne, rtęciowe, furosemid, kwas etakrynowy hamują wtórne wchłanianie Ca²⁺ w początkowym odcinku nefronów; następuje zwiększenie wydalania Ca²⁺ z moczem. Leki moczopędne zakwaszające zwiększają wydalanie Ca²⁺ z moczem na skutek zmniejszania wiązania się jonów wapnia z białkami wiążącymi wapń (CaBP). Zwiększone wydalanie Ca²⁺ z moczem obserwuje się także po podaniu kofeiny. Tiazydowe leki moczopędne mogą zwiększać ryzyko wystąpienia hiperkalcemii (zbyt wysokiego stężenia wapnia we krwi).

Prowadzenie pojazdów i obsługiwanie maszyn

Węglan wapnia nie ma wpływu na zdolność prowadzenia pojazdów i obsługiwania maszyn.

Działania niepożądane

Niezbyt często: hiperkalcemia, hiperkalciuria. Rzadko: zaparcia, wzdęcia z oddawaniem gazów, nudności, ból brzucha, biegunka, świąd, wysypka, pokrzywka. Częstość nieznana: zespół mleczno-alkaliczny (obserwowany zazwyczaj tylko przy przedawkowaniu); zespół mleczno-alkaliczny (zwykle odwracalny po odstawieniu leku i specjalnym leczeniu (diureza wywołana roztworem fizjologicznym soli, kwas pamidronowy)).

Adres producenta/dystrybutora

Emilii Plater 53, 00-113 Warsaw, Mazowieckie, [email protected]